Türkiye'de Demokrasi ve Çağdaşlaşma Tartışmaları

Konu Anlatımı

Ne Öğreneceğiz?

Bu konuda Türkiye'de demokrasinin nasıl kurulduğunu, tek parti döneminden çok partili düzene geçişin hangi aşamalardan yürüdüğünü ve çağdaşlaşma tartışmalarının bugüne uzanan eksenlerini öğreneceğiz. Konu üç bölümde ilerler: çok partili düzene geçiş süreci (1945-1946), 1960 ve 1980'de yaşanan iki büyük siyasal kesinti ile bu kesintilerin ardından yazılan anayasaların taşıdığı hak ve özgürlükler, günümüzde sürdürülen çağdaş tartışmalar.

Ön Bilgi: Bir Demokrasiyi Ayakta Tutan İlkeler

Demografi, halkın yöneticilerini seçme, denetleme ve gerektiğinde değiştirme hakkına sahip olduğu siyasal düzendir. Seçim tek başına yeterli değildir; bir rejimin demokratik sayılması için hukuk devleti, güçler ayrılığı, çoğulculuk, yargı bağımsızlığı ve ifade özgürlüğü ilkeleri birlikte işler. Bu ilkeler birbirinin yerine geçmez; aksine birlikte bir bütünlük oluşturur. Hukuk devleti, devletin de kanunlara bağlı olduğu ve keyfî işlem yapamayacağı düzendir. Çoğulculuk ise iktidarda tek bir partinin süresiz hâkimiyet kurmasını engeller.

• Egemenlik halkındır: devletin meşruiyet kaynağı halkın iradesidir.
• Güçler ayrılığı: yasama, yürütme ve yargı birbirini denetler.
• Çoğulculuk: iktidarın tek elde toplanmasını sınırlayan farklı görüş ve parti düzeni.
• Sınırlı yasaklar: düşünce, ifade, örgütlenme ve basın özgürlüğü ancak zorunlu gereklilik ölçütüyle sınırlandırılabilir.
• Denge ve denetim: iktidarın meclis, yargı ve basın yoluyla denetlenebilmesi.

Tek Parti Döneminden Çok Partili Düzene Geçiş: 1945-1946

Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren siyasal yaşam tek partiliydi; başkanlık sistemi yerine parlamenter sistem benimsenmişti. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi ve Sovyetler Birliği'nin Birleşmiş Milletler'in kurulmasına öncülük etmesi, ülkede çok partili düzene yönelik beklentileri güçlendirdi. 18 Ekim 1945 tarihli Tanrıdağ ve Konuk Bey yazıları, bu beklentinin açık bir ifadesi oldu; yazıları kaleme alan Nihat Erim, Ahmet Hamdi Başar, Fuat Köprülü ve Turhan Feyzioğlu çok partili yönetime geçilmesini talep etti. Celal Bayar önderliğinde 7 Ocak 1946'da Demokrat Parti kuruldu; siyasal partilerin kurulmasını düzenleyen mevzuat değiştirilerek bu kuruluş yasal zemine kavuştu. 21 Ocak 1946'da yapılan genel seçimler çok partili dönemin ilk genel seçimleri oldu ve Demokrat Parti meclis çoğunluğunu kazanarak iktidar partisi oldu.

Çok Partili Dönemin İlk Denemeleri ve 27 Mayıs 1960

10 Haziran 1950 seçimleri sonucunda Adnan Menderes başbakan oldu. Ancak muhalefetteki partilere karşı baskıcı uygulamalar, basın özgürlüğünü zayıflatma ve yargının bağımsızlığını zedeleme biçimindeki tartışmalar çoğaldı. Demokrat Parti 27 Aralık 1950'de kapatıldı; seçimle iktidara gelen bir partinin kapatılması, demokrasinin işleyişi açısından önemli bir uyarı olarak değerlendirildi. Ülkede siyasal yozunluk derinleştiği için 27 Mayıs 1960'ta silahlı kuvvetler yönetimi ele geçirdi. Bu dönemde Cemal Gürsel öne çıktı ve 1961'de Cumhuriyetin dördüncü Cumhurbaşkanı seçildi; içe dönük bir yeniden düzenleme süreci başladı.

1961 Anayasası ve Özgürlüklerin Genişletilmesi (1961-1980)

27 Mayıs sonrasında hazırlanan anayasa 9 Temmuz 1961'de kabul edildi ve aynı ayın sonunda yürürlüğe girdi. 1961 Anayasası, sosyal devlet ve denge-denetim ilkelerini güçlendirdi; Anayasa Mahkemesi ilk kez kuruldu, yargı bağımsızlığı güvence altına alındı, basın ile ifade özgürlüğü geniş biçimde düzenlendi ve kadın ile erkeğe eşit yurttaşlık hakları tanındı. Ayrıca bir siyasal partinin tek başına hükümet kurması sınırlandırıldı ve meclis çoğunluğuna dayalı kabineler kurulması kolaylaştırıldı. Parti kurma özgürlüğünün genişlemesi sayesinde 1960'ların ikinci yarısından itibaren çok sayıda parti kuruldu: 1965'te Adalet Partisi, 1969'da Milli Selamet Partisi ile milliyetçi çizgiyi taşıyan ve 1973'te Milliyetçi Hareket Partisi adını alan parti bu dönemde siyasal sahneye çıktı. 1970'lerde artan olaylar 12 Mart sonrası döneme, Bülent Ecevit hükümetinin çalışmalarına ve 1977 genel seçimlerine uzandı.

12 Eylül 1980 Sonrası: 1982 Anayasası ve Düzenin Yeniden Kuruluşu

12 Eylül 1980'de silahlı kuvvetler yönetimi devraldı; Kenan Evren bu dönemde Cumhuriyetin beşinci Cumhurbaşkanı oldu. Hazırlanan anayasa 7 Kasım 1982'de kabul edildi ve aynı yılın sonunda halkoylamasıyla onaylandı. 1982 Anayasası, Cumhurbaşkanını Millet Meclisi içinde oluşan bir kurulun seçeceği biçimde düzenledi; böylece başkanlık sistemi tartışmaları gündeme geldi. Yeni anayasa bazı hak ve özgürlükleri genişletirken partilerin kurulması, seçime girme ve iktidara gelme koşullarını güçlendirdi. 6 Aralık 1983'te yapılan genel seçimler bu ortamda gerçekleşti ve Turgut Özal önderliğinde Anavatan Partisi iktidara geldi. Parti kurma özgürlüğü ancak 1988 seçimlerinde tam olarak serbest bırakıldı; böylece çok partili yaşam yeniden kuruldu.

Çok Partili Yaşamın Yeniden Kurulması ve 28 Şubat Süreci

1988 ve 1991 seçimleri, siyasal yarışın yeniden canlandığı dönemin başlangıcı oldu; bu dönemde Anavatan Partisi'nin yanında Doğru Yol Partisi ve Dost Partisi gibi kuruluşlar siyasal dengede yer aldı. 1993'te kurulan Refah Partisi, Necmettin Erbakan'ın önderliğinde İslamcı bir siyasal çizgiyi temsil etti ve 1996'da iktidara geldi. 28 Şubat 1997'de ise ordu, hükümetin İslamcı kanatlara yönelik bir eğitim düzenlemesini siyasal gerekçeyle eleştirerek müdahalede bulundu. 28 Şubat süreci olarak adlandırılan bu dönemin ardından Necmettin Erbakan'ın hükümeti istifa etti ve çok sayıda siyasal figür görevden ayrıldı; literatürde bu gelişmeler çoğu kez postmodern darbe olarak nitelendirildi. Erbakan'ın kurduğu parti Fazilet Partisi adıyla siyasal yaşamını sürdürdü ve 2008'de kapatıldı. 14 Ağustos 2001'de kurulan Adalet ve Kalkınma Partisi ise 2002 seçimlerinden sonra iktidara gelerek uzun bir iktidar döneminin başlangıcını oluşturdu.