ayt. SınıfTürkçe

İslamiyet Öncesi Türk Edebiyatı — Çalışma Sayfası

Kazanımlar, önemli noktalar ve sık yapılan hatalar tek sayfada.

Bu konuda öğrenecekleriniz

İslamiyet öncesi Türk edebiyatının sözlü gelenek ve yazılı dönem olarak ayrımını açıklar.
Destan, efsane ve masal türlerini özelliklerine göre karşılaştırır.
Oğuz Kağan, Ergenekon, Alpamış ve Köroğlu anlatılarının ortak ve farklı yönlerini belirtir.
Orhun Yazıtları, Kutadgu Bilig, Dîvanü Lugatî't-Türk ve Divan-ı Hikmet'in konu ve yazım yönünden özelliklerini karşılaştırır.
Bir metnin sözlü mü yazılı mı gelenek ürünü olduğunu gerekçesiyle yorumlar.

Sözlü gelenekte yazar belli olmaz; eser her anlatımda yeniden kurulur.
Kalıp ifadeler ve tekrarlar, anlatıcının belleğini ve ezberini kolaylaştırır.
Dede Korkut Kitabı, sözlü geleneğin yazıya geçirilmiş en geniş ve değerli örneğidir.
Orhun Yazıtları, Türkçenin bilinen en eski yazılı örnekleri arasında sayılır.
Kutadgu Bilig ahlak ve devlet yönetimini, Dîvanü Lugatî't-Türk ise yaşayan halk ağzını derlemiştir.
Ahmet Yesevi hece ölçüsünü kullanarak halkın anlayacağı bir şiir dili kurmuştur.
Telif kavramı yazılı eserlerle ilişkilidir; sözlü gelenekte teliften söz edilemez.

Oğuz Kağan Destanı'nı bağımsız bir eser sanmak: Anlatı, Dede Korkut Kitabı'nın giriş bölümünde yer alır.
Kutadgu Bilig ile Dîvanü Lugatî't-Türk'ü aynı türden saymak: İlki ahlak ve devlet yönetimini, ikincisi sözlük derlemesini konu alır.
Ahmet Yesevi'nin aruz ölçüsü kullandığını düşünmek: Eserleri hece ölçüsüyle yazılmıştır.
Orhun Yazıtları'nın Arap alfabesiyle yazıldığını varsaymak: Metinler runik harflerle yazılmıştır.
Sözlü gelenekte sabit metin aramak: Metin ancak yazıya geçirildiğinde sabitleşir.
Eski Türkçe ile Orta Türkçe'yi karıştırmak: İslamiyet öncesi dönemin Türkçesine Eski Türkçe denir.