Tiyatroda Türler, Kişiler ve Sahne Düzeni

Konu Anlatımı

Tiyatro Türlerini Ayırt Eden Ölçütler

Tiyatro türleri, bir eserin konusu kadar olayın sonucu ve seyircide uyandırılan duygu üzerinden de sınıflandırılır. Yüce bir konuyu işleyip acıklı bir sona yönelen oyun trajedi, güldürmeyi amaçlayan oyun komedi, yaşamın hem acıklı hem gülünç yanlarını bir arada işleyen oyun ise dram olarak adlandırılır. Abartıya, hızlı harekete ve şaşırtmaya dayanan hafif güldürü düzeni ise farstır.

Tiyatro türlerini belirleyen başka bir ölçüt de halk oyunları geleneğidir. Köy seyirlik oyunları ve ortaoyunu gibi halk oyunlarında metin ezberlenmez; oyuncular konuşma diliyle, kalıplaşmış tipler ve hazır kalıplar üzerinden doğaçlama yapar. Bu yüzden aynı oyun her seyirciye göre yeniden kurulur.

Perde, Sahne, Prolog ve Epilog

Tiyatro metninde zaman perde ile bölümlenir, olayın akışı ise sahnelerle verilir. Bir perde içinde birden çok sahne bulunabilir; perde geçişleriyle zamanla ilgili bir sıçrama yapılabilir. Oyun başlamadan önce gelen ve konuyu hazırlayan bölüme prolog, oyunun bitiminden sonra gelen ve sonucu ya da bir dersi bildiren bölüme epilog denir.

Oyuncunun sahnede tek başına konuştuğu bölüme monolog, iki ya da daha çok kişinin karşılıklı konuştuğu bölüme diyalog adı verilir. Bir karakterin sahnede söylediği tek cümleye ise replik denir. Sahne arkasında kalıp seyircinin göremediği alana kulis denir; oyuncuların sıralarını beklediği bu bölgede suflör görev yapar.

Kişiler ve Tiyatroya Özgü Görevler

Tiyatroda kişiler yalnızca adlarıyla değil, görevleriyle de anılır. Olay örgüsünün merkezinde yer alan kahraman, karşısındaki engeli somutlaştıran karşıt kişi ve kahramanı destekleyen yardımcı kişi tiyatroda da romanla ortak bir çerçeve oluşturur. Bunların yanında tiyatroya özgü kalıplaşmış tipler vardır: yaşlı bilge, genç aşık, kuşak çatışmasını temsil eden anne ile oğul gibi roller, seyircinin beklentisini karşılayan sabit kalıplardır.

• Kahramanın amacı ve engeli metinde açıkça görülür; bu yüzden sahneleme kararları daha kolay verilir.
• Karşıt kişi, kahramanın düşmanlığını değil, onun karşısındaki sorunu temsil edebilir.
• Kalıplaşmış tipler seyircinin beklentisini karşılarken oyunun hızını da sağlar.

Sahne Düzeni

Sahne düzeni, oyuncunun dışında kalan ama onunla birlikte çalışan bütün görsel ve işitsel unsurları kapsar: dekor, kostüm, müzik, ışık ve efektler. Dekor olayın geçtiği yeri ve dönemi gösterir; kostüm kişinin yaşını, toplumsal konumunu ve ruh hâlini belirtir; müzik ruh hâlini pekiştirir ve geçişleri düzenler; ışık odağı yönlendirir.

Sahne düzeninin iki temel yaklaşımı vardır. Açık sahne düzeninde perde hiç kalkmaz, seyirci oyun alanını olduğu gibi izler; böylece oyuncu ile seyirci arasındaki sınır zayıflar. Kapalı sahne düzeninde ise sahnenin önüne bir çerçeve konur ve görüntü çerçevelenerek sunulur. Araçta sahne düzeninde ise oyun bir aracın içinde geçer; mekân hareketli olduğu için dekor değişikliğine ihtiyaç duyulmaz.

Tiyatro Metninin Dili

Tiyatro metninde iki tür yazı birlikte bulunur: oyuncuların söylediği replikler ve parantez içinde verilen sahne yönergeleri. Yönerge, oyuncunun nerede duracağını, neye bakacağını, nasıl hareket edeceğini ve mimiğini belirtir. Bu yazılar eserin sesli bölümüne girmez, yalnızca sahne uygulamasını yönlendirir. İyi bir metinde yönerge kısa, açık ve oyuncunun kullanabileceği bir dille yazılır.

Örnek Soru ve Çözümü

Soru: Bir oyunda müzik, yalnızca perde başlarında kullanılmış; oyun boyunca sahne sessiz geçmiştir. Bu durum sahne düzeninin hangi işlevini yerine getirmemiştir?

1. Adım 1: Sahne düzeni yalnızca perde başı gibi dar aralıklara sıkıştırıldığında süreklilik oluşmaz.
2. Adım 2: Müziğin bir görevi de sahne geçişlerini düzenlemektir.
3. Adım 3: Sürekli kullanılmayan bir unsur, oyuncunun iç dünyasını destekleyen işlevini yerine getiremez.
4. Adım 4: Bu yüzden sahne düzeni, metinde yalnızca geçiş değil süreklilik amaçlı planlanmalıdır.

Sık Yapılan Hatalar

• Perde ile sahneyi birbirine karıştırmak: Perde zamanı böler, sahne ise kesintisiz olay akışını gösterir; ikisi aynı büyüklük ölçüsü değildir.
• Repliği monologla karıştırmak: Replik tek bir cümledir; monolog ise bir kişinin bir bölüm boyunca süren konuşmasıdır.
• Sahne yönergesini eserin sesli bölümü sanmak: Yönerge sahnede okunmaz, yalnızca hareket ve görünüm için yol gösterir.
• Komedi ile farsı aynı ölçekte değerlendirmek: Komedi ılımlı bir güldürü düzeni kurarken fars abartı ve hızlı harekete dayanır.
• Sahne düzenini yalnızca dekorla sınırlamak: Kostüm, müzik, ışık ve efektler de sahne düzeninin parçasıdır ve birbirleriyle birlikte çalışır.

Özet

Tiyatro türleri, konunun ağırlığı, olayın sonucu ve seyircide uyandırılan duyguyla ayrılır; trajedi acıklı sona, komedi güldürüye, dram ikisinin karışımına, fars ise abartılı ve hızlı bir güldürüye yönelir. Perde zamanı böler, sahne olayın kesintisiz akışını verir; prolog oyunu hazırlar, epilog sonucunu bildirir. Monolog tek kişinin, diyalog birden çok kişinin karşılıklı konuşmasıdır. Kişiler kahraman, karşıt kişi, yardımcı kişi ve kalıplaşmış tipler olarak görevleriyle tanınır. Sahne düzeni dekor, kostüm, müzik, ışık ve efektlerden oluşur; açık ve kapalı düzen seçenekleri sahnenin seyirciyle kurduğu ilişkiyi belirler.