Mobilya Onarımı ve Yenileme

Konu Anlatımı

Mobilya Onarımı ve Yenileme

Bir mobilyanın ömrü, üretim anında değil ilk onarım gününde belli olur. Masif bir dolap, doğru birleştirme ve doğru bakımla onlarca yıl kullanılabilir; tersine, yanlış bir onarım ya da ihmal edilmiş bir mekanizma bakımı sağlam bir mobilyayı birkaç yılda kullanılamaz hâle getirebilir. Bu yüzden onarım, bozulan parçayı değiştirmekten çok daha fazla iş gerektirir: önce hasarın doğru teşhisi, sonra parçaların kaybolmadan sökülmesi, ardından yüzey yenilemesi ve son olarak mekanizma bakımı. Bu derste öğrenilen yöntemler, atölyede elde edilen bir mobilyayı hem yeniden işletilebilir hâle getirir hem de parçalarını ayrıştırarak geri kazanılabilir kılar.

Bu derste ne öğreneceğiz?

Bu derste dokuz temel başlık işlenecek. Birincisi, hasar tespiti ve teşhis sırası. İkincisi, hasar türleri ve nedenleri; nem, çatlak, gevşek bağlantı, kırık mekanizma, kabarma ve biyolojik bozulma. Üçüncüsü, sökme ve numaralandırma yöntemi. Dördüncüsü, temizleme, eski kaplama sökme ve dolgu işlemleri. Beşincisi, kırık parçanın tazelenmesi ya da değiştirilmesi. Altıncısı, yenileme katmanlarının uçtan uca sırası ve kuruma süreleri. Yedinci olarak mekanizma bakımı. Sekizinci olarak onarım ile yeniden yapım arasındaki kararın nasıl verileceği. Dokuzuncu olarak atık ayrımı ve güvenli çalışma düzeni. Her bölümde sayısal bir ölçüt verilecek ve bu ölçütün hesabı yapılacaktır.

Ön bilgi

Bu konuyu anlamak için üç ön bilgi gerekir. Birincisi, mobilyanın parçalarının nasıl birleştiğini bilmek: her bağlantı noktası sökülebilir bir sıra izler ve bu sıranın tersi montaj sırasıdır. İkincisi, ahşabın ve panel malzemenin nem davranışını bilmek; eski bir mobilyada en sık görülen hasar, taşıma ve depolama koşullarından gelen nem değişimidir. Üçüncüsü, yüzey kaplama teknolojisini bilmek: zımpara, astar ve vernik katmanları birbirinin üzerine kurulur, dolayısıyla katman sırası bozulursa yüzey kusurlu kalır.

Onarımda üç temel kural vardır. Ölçmeden sökme kuralı: sökülen her parçanın ölçüsü, konumu ve bağlantı elemanı kaydedilir; aksi hâlde montaj sırasında parça eksiği doğar. Etiketle kuralı: birbirinden ayırt edilemeyen benzer parçalar mutlaka kodlanır. Önce tespit, sonra işlem kuralı: görünen hasar onarılmadan önce görünmeyen hasar araştırılır; aksi hâlde aynı yerde ikinci kez çalışmak zorunda kalınır.

1. Hasar Tespiti ve Teşhis Sırası

Onarım işine teşhis ile başlanır ve teşhis bir sıraya göre yapılır. İlk adım görsel muayenedir: parçalar yerinde incelenir, eğiklik, açıklık, renk farkı ve yüzey kabarması gözlenir. İkinci adım mekanik denemedir: kapaklar açılıp kapatılır, çekmeceler çekilip itilir, ayaklara yüklenir ve her bağlantı noktası tek tek kontrol edilir. Üçüncü adım nem ölçümüdür: odun ve panel nemi ölçülür, değerler kaydedilir. Dördüncü adım hasar sınıflandırmasıdır: görülen her hasar yüzey hasarı, mekanik hasar, yapısal hasar ve biyolojik hasar olarak işaretlenir.

Bu sıranın neden bu şekilde olduğu ölçülebilir bir mantığa dayanır. Görsel muayenede görülmeyen bağlantı gevşemesi ancak mekanik denemeyle ortaya çıkar; mekanik denemede fark edilmeyen nem değişimi ancak ölçümle belirlenir. Bu nedenle dört adımın hiçbiri atlanmaz. Teşhis notu, onarım planının temelidir: hangi parçanın değişeceği, hangisinin onarılacağı ve hangi mekanizmanın bakıma gireceği bu notta belirlenir.

Teşhis notu dört sütunluk bir tablo halinde tutulur: parça adı ve kodu, hasar türü, ölçülen değer, alınacak işlem. Böylece onarım sonunda hangi kalemlerin tamamlandığı, hangilerinin kaldığı görülebilir. Onarım kaydı, mobilyanın gelecekteki bakımında da kullanılır; aynı parçanın ikinci kez arıza vermesi durumunda geçmiş kayıt elde edilmiş olur.

2. Hasar Türleri ve Nedenleri

Nem hasarı en sık görülen türdür. Taşıma sırasında ya da uzun süre kapalı kalan bir mekânda ahşap nem alır ve şişer; nem tekrar düşünce parça çarpılır. Nem hasarının göstergesi kapakların ağızdan ağıza gelmemesi, yüzeyde kabarma ve kenarlarda açıklık oluşmasıdır. Nem ölçümüyle müdahale edilir: parçalar havalandırılmış bir alanda hedef değere kadar kurutulur ve ancak sonra montaj yapılır.

Çatlak ve kavrama genellikle kuruma ile oluşur. Yıllık halkalar boyunca liflerin ayrılması kavrama, kabuğun tamamen kopması ise yüzey çatlağıdır. Masif parçada bu hasar onarılabilir; dolgu macunu veya reçine tutak kullanılır. Panel malzemede çatlak onarılamaz, parça değiştirilir. Gevşek bağlantı ise en sinsi hasardır: görünmez ama yükü taşıyan bağlantılarda zamanla oynama ve aralık oluşur. Onarımda tüm bağlantı noktaları tekrar sıkılır, özellikle koni başlı bağlantı elemanları ve zıvana bağlantıları kontrol edilir.

Kırık mekanizma menteşe, ray ve kulp kırıklarında görülür. Kırık menteşe kapağı çöker, kırık ray çekmeceyi askıda bırakır. Kabarma, panelin iç katmanı nem veya ısı etkisiyle kabaran yüzeyidir ve zımparayla giderilebilir. Renk solması güneş ve hava etkisiyle yüzey renginin açmasıdır; yenileme ile giderilir. Biyolojik bozulma ise mantar ve böcek kaynaklıdır; parça içinde boşluklar oluşur, koku ve renk değişimi görülür. Biyolojik bozulma yapısal olduğu için onarılmaz, parça elenir.

3. Sökme ve Numaralandırma

Sökme, montajın ters sırası izlenerek yapılır. Sıra tipik olarak şöyledir: kulp, menteşe kapağı, menteşe, çekmece önü, çekmece rayı, çekmece kutusu, kapak, raf, yan panel, arka panel, taban, ayak. Bu sıranın tersine uyulmaz; örneğin kapağını sökmeden yan paneli çıkarmaya çalışmak menteşeye zarar verir.

Sökme sırasında üç kural uygulanır. Kural 1: vidalar gevşetilir, sökülür ve parçanın kendi deliğine göre yerleştirilir; vida uzunluğu farklıysa karışmasın diye ayrı kutuya konur. Kural 2: koni başlı vida ile çalışan sökülebilir bağlantı elemanları gevşetilip çıkarılır, asla zorlanmaz. Kural 3: sökücü ile parça arasına ahşap takoz konur, parça yere düşmez.

Parça numaralandırma, blok harfi ve parça numarası biçiminde yapılır: her parça bir bloğa, her blok bir harfe karşılık gelir. Örnek olarak A bloğu sol yan panel, B bloğu sağ yan panel, C bloğu arka panel, D bloğu tavan, E bloğu taban olabilir; her bloğun parçaları A1, A2, B1 gibi numaralanır. Numaralandırma yazıyla etiketlenerek parçanın üzerine yapıştırılır; etiket, nem ve sıvıya dayanıklı bant ile sabitlenir. Böylece montaj sırasında hangi parçanın nereye gittiği sorusu kalmaz.

Sökme sonunda bağlantı noktası envanteri çıkarılır. Bu envanter, onarım planının hem sağlamlık hem de kapsam ölçütüdür: kaç bağlantı noktası var, kaçı sağlam, kaçı onarım gerektiriyor. Sayım yapılmazsa, parça söküldükten sonra kalan hasarın fark edilmesi gecikir ve iş iki kez yapılır.

4. Temizleme, Eski Kaplama Sökme ve Dolgu

Onarımın ilk işlemi temizliktir. Yüzey, kuru ve nemli bezle silinir; gevşek toz emişle alınır. Çıkarılmış donanım varsa vida yuvaları temizlenir ve yuvanın içi macunla doldurulur. Temizlik yapılmadan yüzey işlemine geçmek, tozu astarın altında hapsetmek ve vernik altında kabarcık oluşturmak demektir.

Eski vernik ve boya sökme iki yöntemle yapılır. Kimyasal yöntemde yüzeye sıyıcı (kimyasal vernik sökücü) sürülür, bekleme süresi dolduktan sonra metal sözgüsü ile kazınır. Mekanik yöntemde eski kat doğrudan zımparalanır; bu yöntem daha tozlu ve daha yavaştır ama kimyasal kullanmaz. Her iki yöntemde de gözlük, eldiven ve toz maskesi kullanılır; çözücü buharı yanıcı olduğu için havalandırma sağlanır ve açık alev yakınında çalışılmaz. Eski kaplamanın tamamı kaldırılmalıdır; bir kat bile kalırsa yeni katın tutunması düzensiz olur.

Dolgu macunu, küçük çatlakları, vida yuvalarını ve ağaç kıymıklarını doldurmak için kullanılır. 3 mm'den geniş çatlaklar macunla doldurulmaz; bu çatlaklarda vida kelepçesi kullanılır, çatlak macunla kapatılmaz. Macun birkaç kat hâlinde, her kat kuruduktan sonra sürülür; tek katta kalın uygulama çöker ve iz bırakır. Her kat kuruma süresini bekler ve yüzey düzlem zımparasıyla kontrol edilir.

5. Kırık Parça Tazeleme ve Değiştirme

Kırık masif parça iki yöntemle geri kazanılır. Değiştirme yöntemi, kırığın parçanın gövdesini veya bağlantı noktasını etkiliyorsa uygulanır: aynı türden, aynı ölçüde yeni parça hazırlanır. Tazeleme yöntemi ise kırık parça gövde olarak sağlamsa uygulanır: kırık parça yerine oturtulur veya yapıştırıcı ile birleştirilir.

Tazeleme dört işlemden oluşur. 1. Sıvanma: kırık parça yerine oturtulur ve geçici olarak sabitlenir; parçanın açıklığı kapatılana kadar bu konum korunur. 2. Yapıştırma: dar yarıklar ahşap tutkalı ile doldurulur; geniş yarıklar tutkal + talaş karışımı ile doldurulur. 3. Zımparama: yapıştırılan bölge tamamen kuruduktan sonra kaba zımpara ile fazlalık alınır, ardından ince zımpara ile yüzey düzlem hâline getirilir. 4. Kontrol: parça yerine oturtulup ölçüsü kontrol edilir; ölçü tutmuyorsa işlem tekrarlanır.

Yeni parça hazırlanırken üç ölçüye dikkat edilir: parça net ölçüsü, malzeme cinsi ve lif yönü. Lif yönü eski parçayla aynı olmalıdır; aksi hâlde yeni parça eskisinden farklı davranır ve kapak düzlemde oynamaya başlar. Parça, eski parçanın üzerine konularak karşılaştırılır ve kalıbı çıkarılır. Yonga levha ve MDF parçalarda panel yapısı bozulmamalı, kesim yönü aynen korunmalıdır. Kalıbı çıkarılan parça, biçim ölçüsünden sonra zımparayla düzeltilir.

6. Yenileme Katmanları

Yüzey yenilemesi uçtan uca bir sıra izler ve bu sıra atlanırsa yüzey kusurlu kalır: temizlik ve eski kaplama sökme, dolgu, zımpara, astar, ara kat zımpara, üst kat. Zımpara dereceleri kaba inceden ilerler: kaba numara pürüzlülüğü alır, orta numara izleri giderir, ince numara son alımı yapar. Yanlış sırada ince zımparayla başlamak çizikleri gizler ama düzeltmez; bu yüzden numara yalnız ileriye doğru artar.

Katlar arası zımpara, üst katın alt katın üzerine tutunmasını sağlar; bu adım atlanırsa yüzey zamanla soyulur. Astar görevi yüzeyi emip düzleştirmektir; astarsız yüzeyde vernik düzensiz kurur ve tutunma zayıflar. Aynı şekilde katlar arası zımpara yapılmazsa üst kat tutunmaz. Yüzey düzgünlüğü, son katın görünümünü doğrudan belirler; iyi hazırlanmış yüzeyde vernik homojen oturur, zayıf hazırlıkta damlama ve kabarma görülür.

Kuruma ile sertleşme farklı sürelerdir. Yüzeye dokunulduğunda kat kuru görünebilir, ancak tam mekanik dayanım için daha uzun süre beklenir. Süreler ortam koşuluna bağlıdır: serin ve nemli ortamda kuruma uzar, sıcak ortamda kabarma riski artar. İki kat vernik planlanan bir işte, kat başına uygulama ve kuruma süresi ile ara kat zımparası süresi toplanarak toplam süre bulunur; bu süre atölye takvimine yazılır.

7. Mekanizma Bakımı

Mekanizma bakımı, mobilya onarımının en ucuz ve en etkili bölümüdür. Çekmece mekanizması doğru çalıştığında mobilya yıllarca sorunsuz hizmet eder; bu yüzden bakım, parça değiştirmeden önce her zaman denenir. Ray temizliği ilk adımdır: ray içindeki talaş ve toz sürtünmeyi artırır ve çekmeceyi takılı kılar. Raylar nemli bezle silinir, kurulur ve ardından rayın hareketi elle birkaç kez denenerek doğrulanır. Sürtünme büyükse rayın kendisinden değil, çekmece kutusu hizasından kaynaklanır; kutu yanlardan eşit boşluk bırakacak biçimde düzeltilir.

Vida sıkılığı kontrolü ikinci adımdır. Menteşe, ray ve kulp vidaları gevşemişse mekanizma oynar. Vidalar parça tamamen oturana kadar sıkılır; fazla sıkılamak parçayı çatlatabilir. Ayar üçüncü adımdır: kapağın bir yere takılması ya da üst üste binmesi genellikle menteşe konumundan kaynaklanır. Menteşe tarafından vida gevşetilip kapı düzeltme plakası kaydırılır ve vida yeniden sıkılır. Yağlama dördüncü adımdır: menteşe pivot yuvasına ve raylara uygun yağ damlatılır, fazlası silinir; yağ yüzeye bulaşırsa toz toplanır ve sürtünme artar.

Bakım kaydı tutulur: hangi mekanizma, hangi işlem, hangi tarihte yapıldı. Bu kayıt, sonraki bakımda hangi parçanın sorun çıkardığını gösterir. Mekanizma bakımı ayrıca atık azaltma etkisi taşır: ray, menteşe ve kulp değiştirilmek zorunda kalmadığı sürece hurdaya gitmez ve parça yerinde kalır.

8. Onarım mı, Yeniden Yapım mı?

Onarım ile yeniden yapım arasındaki karar, duygusalla değil ölçümle verilir. Ölçüt bağlantı noktası hasar oranıdır. Bir dolapta 6 ayak, 4 kasa paneli, 2 raf, 4 kapı (her biri 2 menteşeli) ve 6 çekmece (her biri 2 raylı) varsa bağlantı noktası sayısı 6 + 4 + 2 + 8 + 12 = 32 adettir. Hasar oranı, hasarlı bağlantı noktasının toplama bölümüdür: örneğin 8 bağlantı noktası hasarlıysa hasar oranı 8 ÷ 32 = %25 olur.

Eşik kuralı şudur: toplam bağlantı noktalarının %30'u veya daha fazlası zarar görmüşse yeniden yapım daha sağlıklıdır. Bu eşik, 32 bağlantı noktası olan bir dolapta 32 × 0,3 = 9,6 bağlantı noktasına karşılık gelir; tam sayıya yuvarlanınca 10 ve üzeri hasarlı bağlantı noktası yeniden yapım gerektirir. Bu eşiğin altında kalan hasarlarda onarım hem daha az atık üretir hem de parçaların çoğunu korur.

Korunan parça oranı da kararın sonucunu gösteren ölçülebilir bir göstergedir. Toplam 38 parçalı bir dolapta onarımda 34 parça korunuyorsa korunan parça oranı 34 ÷ 38 = %89,5 olur; yeniden yapımda 8 parça değişiyorsa korunan oran 30 ÷ 38 = %78,9'a düşer. Bu iki oran arasındaki fark, onarımın atık azaltma açısından neden daha avantajlı olduğunu sayısal olarak gösterir.

Kararı etkileyen ama ölçümle desteklenen ikinci bir etken süredir. Bir onarımın toplam süresi, birim sürelerin adetlerle çarpılıp toplanmasıyla bulunur. Süre planı yapılmadan onarıma başlamak, işin yarıda bırakılmasına ve parçaların kaybolmasına yol açar. Bu nedenle onarım öncesi hem süre tablosu hem de bağlantı noktası envanteri hazırlanır.

9. Atık Ayrımı ve Çalışma Düzeni

Onarım, atık üretimini azaltmanın en güçlü yoludur; ancak bu yalnız doğru ayrımla mümkündür. Mobilya atölyesinde dört ayrı kap bulunur: temiz ahşap atığı (kırılan ama boyasız parçalar), vernikli atık (boyalı veya vernikli parçalar), metal atık (sökülen menteşe, ray ve vidalar) ve zımpara tozu. Bu kaplar birbirine karıştırılmaz. Vernikli atık temiz ahşap atığının içine atılırsa tüm parti kimyasal kirlilik taşır ve geri kazanılamaz hâle gelir.

Zımpara tozu emiş sistemiyle toplanır, savurularak temizlenmez; havaya karışan ahşap tozu hem solunum riski hem de yanıcı toz bulutu oluşturması nedeniyle tehlikelidir. Kesim ve zımpara işlemleri yerinde emişe bağlanır. Söküm sırasında çıkan küçük metal parçalar sert bir kutuya konur ve metal geri dönüşümüne ayrılır. Atık miktarları ölçülerek kaydedilir; hangi miktarın nereye gittiği belgelenmiş olur.

Çalışma düzeni, onarımın hem güvenli hem de verimli olması için önceden kurulur. Tezgâh üzerine parçalar haritası çıkarılır ve her parça kodunun karşılığı yerine yazılır; böylece sökülen parça ile sökülecek yeri karıştırmak engellenir. Kimyasal sıyıcı kullanılıyorsa havalandırma açılır ve eldiven, gözlük ile toz maskesi takılır. Elektrikli el aletleri kablo açıkta bırakılmaz, atölye ortamı toz ve talaştan arındırılmadan yeni işleme geçilmez.

Basit örnek

Yüksekliği 60 cm olan bir dolapta 6 ayak, 2 raf, 4 kapı ve 6 çekmece vardır. Her kapıda 2 menteşe, her çekmecede 2 ray bağlantısı bulunur. Bu dolabın toplam bağlantı noktası sayısı nedir? Çözüm: ayak bağlantıları 6, kasa paneli birleşimleri 4, raf bağlantıları 2, menteşe bağlantıları 4 × 2 = 8 ve ray bağlantıları 6 × 2 = 12 olarak gruplanır. Toplam 6 + 4 + 2 + 8 + 12 = 32 bağlantı noktası bulunur. Bu sayı, onarımda tekrar kontrol edilecek nokta sayısını ve hasar oranı hesabının paydasını verir.

İleri örnek

Yukarıdaki 32 bağlantı noktalı dolapta onarım öncesi muayene yapılmış ve 12 bağlantı noktasında sorun bulunmuştur: 4 menteşe gevşek, 3 ray takılı, 2 kapı düzeltme plakası kaymış, 3 kulp vidası kopmuştur. Bu dolap onarılmalı mı, yeniden mi yapılmalıdır? Önce hasar oranı hesaplanır: 12 ÷ 32 = %37,5 bulunur. Eşik değer olan %30 aşıldığı için karar yeniden yapım yönünde verilir. Çünkü sorunlar tek bir kök nedenden değil, mekanizma aşınması ve montaj hatası bir arada geldiği için parça değiştirmeden onarım kalıcı sonuç vermez. Bu aşamada yeniden yapımda bile mekanizmalar ayrı ayrı değerlendirilir; sökülebilir ve sağlam olan parçalar korunur, yalnız hasarlı olanlar değiştirilir.

Adım adım çözülmüş örnek

Dört kapaklı bir dolapın kapakları yenilenecektir. Adım 1: Kapak ölçüsü yazılır: 400 × 720 mm. Adım 2: Tek bir kapak alanı hesaplanır: 0,4 × 0,72 = 0,288 (metrekare). Adım 3: Toplam kaplama alanı bulunur: 4 × 0,288 = 1,152 (metrekare). Adım 4: Zımpara levhası hesabı yapılır; bir levha 1800 × 600 mm ölçüsündedir ve 0,6 × 1,8 = 1,08 (metrekare) alan kaplar, bölme 1,152 ÷ 1,08 = 1,07 sonucunu verir. Adım 5: Kesim payı ve kullanım kaybı eklendiği için yukarı yuvarlanır ve 2 levha planlanır. Adım 6: Süre planlanır; temizlik ve eski kaplama sökme kapak başına 25 dakika, dolgu ve kuruma 20 dakika, üç kademeli zımpara 35 dakika, astar uygulama ve kuruma 10 dakika, birinci vernik katı ve kuruma 20 dakika, ara kat zımpara 10 dakika, ikinci vernik katı ve kuruma 20 dakika, sertleşme beklemesi 60 dakika alınır. Adım 7: Toplam süre hesaplanır: 100 + 80 + 140 + 40 + 80 + 40 + 80 + 240 = 800 dakika bulunur. Bu değer 800 ÷ 60 = 13,33 saattir; yani dört kapak için yaklaşık 13 saat 20 dakikalık iş gerekir. Adım 8: Bu süreye mekanizma bakımı için ayrılan 60 dakika eklenir ve takvime yazılır.

Kavram karşılaştırma tablosu

Sık Yapılan Hatalar

• Teşhis yapmadan sökmeye başlamak: Görünen hasar onarılıp yeniden montaj yapıldığında gizli hasar ortaya çıkar ve aynı parça ikinci kez sökülmek zorunda kalır; teşhis notu sökmeden önce yazılır.
• Parçaları etiketlemeden sökmek: Birbirine benzeyen kapak ve yan paneller karışır; montaj sırasında hangi parçanın nereye gittiği bilinmez ve üretim yeniden başlar.
• Vidayı zorlayarak çıkarmak: Başlı vida veya konik kızak zorlanınca parça içinde yuva kalır ve parça onarılamaz hâle gelir; gevşetip düz çıkarmak gerekir.
• 3 mm'den geniş çatlakları macunla doldurmak: Geniş çatlak macunda tutmaz ve açılır; bu çatlaklar vida kelepçesiyle tutulmalı, macun yalnız 3 mm altındaki dar yarıklar için kullanılmalıdır.
• Eski vernikin bir katını bırakmak: Kalan eski kat, yeni astarın emilmesini engeller ve vernik lekeli kurur; eski kaplama tamamen kaldırılmalıdır.
• Zımpara numarasını kaba yerine inceden başlamak: İnce zımpara çizikleri gizlemez, yalnız daha derin gömer; her kademe yalnız kaba numaradan ince numaraya doğru ilerlemelidir.
• Katlar arası zımparayı atlamak: Üst kat alt katın üzerine tutunmaz ve yüzey zamanla soyulur; ara kat zımpara, vernik işleminin ayrılmaz parçasıdır.
• Vernikli atığı temiz ahşap atığıyla karıştırmak: Kimyasal kalıntı tüm partiyi kirletir ve geri kazanımı durdurur; vernikli parça ayrı kapta tutulmalıdır.

Özet

Onarım işi teşhisle başlar ve dört adımda yürütülür: görsel muayene, mekanik deneme, nem ölçümü ve hasar sınıflandırması. Hasar türleri; nem, çatlak ve kavrama, gevşek bağlantı, kırık mekanizma, kabarma, renk solması ve biyolojik bozulmadır; biyolojik bozulma onarılamaz ve parça elenir. Sökme montajın ters sırasıyla yapılır ve her parça blok harfiyle numaralandırılır; böylece bağlantı noktası envanteri çıkarılabilir. Temizlik ve eski kaplama sökmeden sonra dolgu yapılır; 3 mm'den geniş çatlaklar macunla doldurulmaz, vida kelepçesiyle tutulur. Kırık masif parça değiştirilerek ya da tazelenerek (sıvanma, yapıştırma, zımparama, kontrol) geri kazanılır; yeni parçada lif yönü eskisiyle aynı olmalıdır. Yenileme katmanları uçtan uca sırayla kurulur: temizlik, dolgu, kaba ince zımpara, astar, ara kat zımpara ve üst kat; kuruma ile sertleşme farklı sürelerdir. Mekanizma bakımı ray temizliği, vida sıkılığı, ayar ve yağlama adımlarından oluşur. Onarım mı yeniden yapım mı kararı, hasarlı bağlantı noktalarının toplam bağlantı noktalarına oranıyla verilir; bu oran %30'u geçtiğinde yeniden yapım seçilir. Korunan parça oranı kararın atık azaltma etkisini gösterir. Atık; temiz ahşap, vernikli atık, metal ve zımpara tozu olarak ayrı kaplarda toplanır, ahşap tozu emişle alınır.

Kendini dene

Önce teşhis kavramını pekiştir: dört adımlı teşhis sırasını yazarak her adımın hangi hasarı yakaladığını açıkla. İkinci adımda bir senaryo çöz: 32 bağlantı noktası olan bir dolapta 9 bağlantı noktası hasarlıysa hasar oranını bul ve kararı gerekçesiyle ver; 10 bağlantı noktası hasarlıysa kararın değişip değişmediğini yaz. Üçüncü adımda bir yenileme süresi hesapla: dört kapaklı bir dolap için verilen birim süreleri toplayarak toplam süreyi bul, dakikayı saate çevir ve mekanizma bakımı payını ekle. Dördüncü adımda sökme planı yaz: sökme sırasını ve her bloğa vereceğin harf kodunu listele. Son olarak dört ayrı atık kabını ve hangi atığın nereye gittiğini yaz. Cevaplarını bu derste öğrendiğin sayısal kurallarla karşılaştır; üçten fazla eşleşmeyen madde varsa örnekleri yeniden çöz.